| Tanie wina są dobre bo są dobre i tanie Tanie polskie wina są bardzo poszukiwanym materiałem wśród koneserów. Stosowane często przy zaburzeniach łaknienia.Wyróżniają się się specyficznym bukietem smakowym. Produkowane na bazie najwyższej jakości odpadów chemicznych. Dwutlenek siarki nadaje specyficzny kwaskowy smak ceniony na całym świecie. |
 |
 |
W krajach, gdzie spożywanie wina gronowego jest rozpowszechnione i nieodzowne podczas posiłków, kultura konsumpcji wina stoi na wysokim poziomie, a sposób podawania i spożywania jest szczegółowo opracowany. Picie win dobrych roczników i win "wielkich marek" otoczone jest specjalnym kultem i ceremoniałem. Np. Wino z Sauternes(słynne słodkie białe wina z niewielkiego regionu Sauternes w Bordeaux, jedne z najlepszych francuskich białych win - zwane "królem białego wina") muszą obowiązkowo znaleźć się na stole podczas świąt Bożego Narodzenia, mimo bardzo wysokiej ceny. Dawniej w Polsce kultura picia wina również była pielęgnowana i wysoko postawiona. Od XVII wieku sprowadzano wina z Węgier, które u nas się "starzały". Szlachta mówiła Vinum Hungariae natum, Poloniae educatum(wino pochodzące z Węgier, a w Polsce "wykształcone"), a potwierdzeniem powiedzenia były wyborne stare węgrzyny. |
|
K o l e j n o ś ć podawania win ma duże znaczenie na wykwintnych i bardzo eleganckich przyjęciach, kiedy gospodarze mają do dyspozycji dużą ilość różnych gatunków win. Natomiast na małych, towarzyskich spotkaniach (dla 4-6 osób) wystarcza zwykle podanie 3 butelek wina: 2 butelek wina stołowego wytrawnego, białego i czerwonego oraz 1 butelki wina słodkiego. W tym przypadku najpierw podajemy wino białe, później czerwone; nigdy zaś odwrotnie, lub najpierw wino wytrawne, następnie półsłodkie, wreszcie słodkie; jakość wina w czasie trwania posiłku powinna być coraz lepsza. Jeżeli dysponuje się dwiema butelkami wina o podobnym charakterze, np. dwa węgierskie Rizlingi, to najpierw podaje się wino słabszej jakości, młodszego rocznika np. Pecsi Rizling, a później wino lepszej jakości, starsze i bardziej odleżałe, jak np. Badacsonyi Spatlese. |  |
 |
Ile możemy wypić? Wszystko zależy od przyzwyczajenia organizmu do alkoholu, naszej wagi ciała, prędkości picia oraz nastroju. Nie wspominam tu o mocy alkoholu, bo to chyba oczywiste. Każdy człowiek powinien znać swoją granicę, i nie przekraczać jej zwłaszcza w towarzystwie innych osób. Wypicie jednorazowo nadmiernej ilości alkoholu powoduje wzrost ciśnienia krwi i wzmożoną pracę serca, następnie dolegliwości żołądkowe, utratę przytomności, a w skrajnych przypadkach śmierć. Przy zastosowaniu kolejności odwrotnej druga butelka będzie zawsze oceniona bardzo krytycznie i uznana za gorszą niż jest w rzeczywistości. W czasie większych przyjęć z szerszym ymentem win, najpierw podajemy wina wytrawne, delikatne i lekkie, później wina mocniejsze, pełne w smaku oraz bardziej ekstraktywne, następnie słodkie, a w końcu deserowe.Dysponując asortymentem białych win francuskich, kolejność podawania powinna być następująca: najpierw lekkie wino bordoskie, jak Graves, później pełny w smaku burgund, jak Chablis, a natępnie słodkie bordoskie, np. Haut Sauternes. |
| T e m p e r a t u r a wina powinna być ściśle przestrzegana. Wina typu aperitifów, jak wermuty, podaje się w temperaturze pokojowej lub ochłodzone do 10-12°C. Wina białe stołowe chłodzi się do temp. 8-10°C (im słodsze - tym lepiej ochłodzone). Wina czerwone spożywa się w temperaturze pokojowej, tzn. 16-20°C (burgundy w temperaturze 15-16°C, bordoskie w temp. ok. 18°C). Szampan podaje się zawsze dobrze ochłodzony - do temp. 5-6°C. Powinien on być zimny, lecz nie zamrożony. Najlepiej podawać go w kubełku z lodem, co jest korzystniejsze niż podawanie po zamrożeniu w lodówce, wpływającym ujemnie na subtelny i delikatny aromat tego szlachetnego trunku. Również powszechnie stosowany do cocktailów, głównie w USA, dodatek lodu do kieliszków jest w tym przypadku nie na miejscu i przyjmowany z wielką dezaprobatą przez smakoszów francuskich. |  |
  |
Wszelkie podziały i klasyfikacje mają człowiekowi usystematyzować jego świat. Częściowo to porządkuje, a częściowo nas ogranicza. W kwestii wina możemy mówić o pewnym pożytku płynącym z wprowadzania reguł, klas czy podziałów. Jest szansa, że w gąszczu różnych informacji, które zawarte są na etykiecie, pewien ład zwiększa prawdopodobieństwo podjęcia trafnej decyzji związanej z kupnem pożądanego przez nas trunku. Każdy region winiarski charakteryzuje się własnym systemem umieszczania danych. Inaczej jest we Francji, inaczej w Niemczech, jeszcze inaczej opisują zawartość butelki Włosi. Tak właściwie, to „co kraj, to obyczaj”. Nawet te same słowa mogą oznaczać coś innego, np. określenie „reserva”: w Italii informuje nas o wyjątkowo udanym roku, w Chile o winie, które powinno być lepszej klasy, a Hiszpanie wiedzą, że wino leżakowało rok w beczce i przynajmniej dwa lata w butelce (chociaż niekoniecznie, bo mogą być małe różnice w zależności od regionu). |
|
Poza tym czekają na nas różne niespodzianki. Francuzi uważają na przykład, że cały świat powinien wiedzieć z jakiego szczepu robią wina w tej winnicy i często nie podają takiej informacji. Czasem znajdziemy rocznik, a czasem nie. Niektóre regiony przestrzegają określonych procedur i tworzą tzw. denominacje (dobrze jest je potrafić rozszyfrować), a inni nie przejmują się tym wcale. Proponuję zwracać baczną uwagą na to, co jest napisane na etykiecie i kontretykiecie oraz z jakiego kraju i regionu wino pochodzi. Z czasem nabiera się doświadczenia, pewne hasła, słowa kluczowe staną się rozpoznawalne i dają pojęcie o rodzaju i kasie wina znajdującego się wewnątrz. Czyli praktyka (czytaj: ilość dokonanych zakupów i degustacji) czyni mistrza. Na własny użytek wprowadziłem najlepszy z możliwych podziałów na wina, które mi smakują i nie smakują. Można też zastosować dodatkową klasyfikację: na czerwone i białe. |
  |
 |
Pierwsze winnice w Langwedocji założyli w Agdzie Grecy, na 600 lat przed Chrystusem. Czterysta lat póżniej swoją kolonię, u ujścia rzeki Aude - Narbo Martius , założyli Rzymianie. Prowincja Narbonne największy swój rozkwit zanotowała za czasów Cesarza Augusta, który osiedlał tu wiernych weteranów swoich legionów. Wtedy to powstały pierwsze znane winnice w Galii. Handel winem był możliwy dzięki "Via Domitia", której fragmenty istnieją do dziś. Wina stąd eksportowano aż na wybrzeże Adriatyku, Grecji a nawet do Górnego Egiptu. Mimo upadku Cesarstwa Rzymskiego, winnice prosperowały nadal. Wprowadzono do uprawy nowe odmiany winorośli: Chassellas, Muscat and Carignan. Wina z Pays d'Oc podawane były do stołu na dworze królewskim. Nie zapominajmy, że s ława win bordoskich nadeszła nieco póżniej. Z historii wiadomo, że podróżujący po Langwedocji w grudniu 1564 roku król Karol IV wraz z matką Katarzyną Medycejską, z najwyższym uznaniem wyrażali się o muszkacie z Frontignan. W wieku XVII wina z Langwedocji zawojowały rynek północnej Europy i Anglii. W latach 1667 a 1694 rokiem powstał Canal du Midi, 360 kilometrowa droga wodna , która połączyła Morze Śródziemne z Atlantykiem. 328 różnych urządzeń hydrotechnicznych (śluzy,akwedukty,mosty, tunele itp). |
|
Ta niezwykle nowoczesna jak na owe czasy, a także piękna architektonicznie budowla hydrotechniczna, pozwoliła na eksport win langwedockich na północ Europy. Budowniczym kanału był Pierre-Paul de Riquet. Przez cały XVIII i XIX wiek winiarstwo Midi funkcjonowało znakomicie. Kanał stracił na znaczeniu z chwilą utworzenia połączeń kolejowych (1855) z północą kraju. Kategoria win francuskich stworzona w 1973 roku, formalnie zatwierdzona w 1979 roku. Wina tej kategorii, są o stopień wyższe niż wina stołowe. Kategoria ta daje szansę identyfikowania swego regionu winiarskiego, jak wiemy kategoria win stołowych nie daje takiej możliwości. We Francji win tej kategorii jest około 140. Aby zakwalifikować się do niej należy spełnić wiele warunków wpływających na jakość wina. Są to przede wszystkim : zakaz kupażowania, musi być produkowane w limitowanej ilości, musi być produkowane z góry ustalonych szczepów, musi osiągać z góry ustalony poziom alkoholu itd. |
 |
